دل ژرف دریا شود گور او!

فروغی در آن دیده دلپذیر،

سرودی به لبهای پر شور او...

دمی این چنین چون بر او بگذرد،

چو فردا به بام سپهر بلند

شود مهر، چون گوی زر، تابناک،

نویسد به پهنای دریا به زر