روزی به کام تشنه، چو شهد و شکر شود.»

گفتند :« برگ های سپید شکوفه ها

با کاروانیان صبا همسفر شود.»

گفتند:« این شرنگ که دارم به جام خویش

گفتند:« نغمه های روان پرور امید

زین وادی ی خموش به افلاک بر شود.»

گفتند:«ساقی از می باقی چو در دهد،