زین وادی ی خموش به افلاک بر شود.»

گفتند:« این شرنگ که دارم به جام خویش

روزی به کام تشنه، چو شهد و شکر شود.»

گفتند:« نغمه های روان پرور امید

گفتند:«ساقی از می باقی چو در دهد،

گوش فلک ز نغمه مستانه کر شود.»

گفتند:« هست خضری و او رهنمای ماست؛