گفتند: «بی گمان بت چوبین زور و زر

گوش فلک ز نغمه مستانه کر شود.»

گفتند:« هست خضری و او رهنمای ماست؛

ما را به کوی عشق و وفا راهبر شود.»

از شعله های آه کسان شعله ور شود»

گفتند: «جغد نوحه گر از بیم جان دهد؛

قمری میان بزم چمن نغمه گر شود»