از شعله های آه کسان شعله ور شود»

گفتند:« هست خضری و او رهنمای ماست؛

ما را به کوی عشق و وفا راهبر شود.»

گفتند: «بی گمان بت چوبین زور و زر

گفتند: «جغد نوحه گر از بیم جان دهد؛

قمری میان بزم چمن نغمه گر شود»

گفتند و، گفته ها همه رنگ فریب داشت-