گوهر نایاب من چون سنگ شد.

در نگاهم شعله های شوق مرد،

در درونم آتش پنهان فسرد.

غنچه شاداب من بی رنگ شد،

روزگاری بود و روزم سر رسید؛

روزها بگذشت و شامم در رسید.

کس چه می داند شبم چون می رود،