ای امید، ای اختر شب های من!

همدمان از هم جدایی شان چراست؟

عشق را وقف هوس ها ساختند،

گاه سختی دوستی نشناختند.

نغمه ات افسرد بر لب های من.

ای امید، از نو شبم را روز کن؛

روز کن وان روز را پیروز کن!