وه! که دیگر نغمه هایم زنده نیست؛

گرم کن این پیکر یخ بسته را.

همچو مهتاب از دل شامم درآ،

ورنه می میرم درین ظلمت سرا.

از من اینسان نغمه ها زیبنده نیست.

چون مرکب رنگ زن بر خامه ام؛

اندک اندک جلوه کن در نامه ام.