باز در گوشم نواها ساز کن،

از من اینسان نغمه ها زیبنده نیست.

چون مرکب رنگ زن بر خامه ام؛

اندک اندک جلوه کن در نامه ام.

این چنین با من سخن آغاز کن:

کان دلت از دشنه های درد، ریش!

بی محابا می خوری از خون خویش.