که خود از جام خودکامی خراب است.

حریف آشنایی ها غریب است؛

همای نیکبختی ها غراب است.

دریغا! رهبر مستان کسی بود

درخشیدن، گذر کردن، خموشی،

خدایا! نیست اختر، این شهاب است.

سخن از «تابش خورشید» گویی،