خدایا! نیست اختر، این شهاب است.

دریغا! رهبر مستان کسی بود

که خود از جام خودکامی خراب است.

درخشیدن، گذر کردن، خموشی،

سخن از «تابش خورشید» گویی،

کجا این تشت پر خون آفتاب است؟

ز پشت پرده خنجر می درخشد،