که هی سحر از پشت شیشه ها، دهن کجی ی آفتاب را

که چی ؟ که بمانم دویست سال، به ظلم و تباهی نظر کنم

که هی همه روزم به شب رسد، که هی همه شب را سحر کنم

ببینم و با نفرتی غلیظ ، نگاه به روزی دگر کنم

نبرده به لب چای تلخ را ، دوباره کلنجار پیچ و موج

که قصه دیوان بلخ را ، دوباره مرور از خبر کنم