ز باور وناباور ، به یاوه سخن گفتم

به کو به مفرسا در ، که کس پس این در نیست

که خفته چنین با من ، تو پیرهنی یا تن

که با تو مرا خفتن ، پذیره باور نیست

مراد من از معنا ، به لفظ میسر نیست

تمامی ی تن حسم، و در تب آغوشت

به منطقم از عصیان ، خلاص مقدر نیست