ای ذهن خسته ، مدد کن ، گویی به عالم خوابم

بر گیسوان من و شب ، از بوسه مانده نشانی

عریان دو روح که بودیم ، در هم تنیده دو اندام

چونان دو لپه بادام، تفسیر این دو همانی

از روی آینه برگیر ، گردی ، اگر بتوانی

امشب کجای جهانم ؟ نی بر زمین و نه بر ابر

ای عشق گمشده من ، امشب کجای جهانی ؟