ز میوه ممنوع حیف و حیف ، که ماند و به غفلت تباه شد

مگر به نظر کیمیا شود ، دلی که چنین خاکسار توست

خموشی ی شب های سرد من ، چرا نشود پر ز شور عشق

که لغزش آن دست های گرم ، به سینه من یادگار توست

وگرنه تو را می فریفتم ، که سابقه یی در تبار توست

چنین که ملنگم ، چنین که مست ، که برده حواس مرا ز دست ؟

بدین همه جلدی و چابکی ، غلط نکنم ، کار کار توست