وگرنه تو را می فریفتم ، که سابقه یی در تبار توست

خموشی ی شب های سرد من ، چرا نشود پر ز شور عشق

که لغزش آن دست های گرم ، به سینه من یادگار توست

ز میوه ممنوع حیف و حیف ، که ماند و به غفلت تباه شد

چنین که ملنگم ، چنین که مست ، که برده حواس مرا ز دست ؟

بدین همه جلدی و چابکی ، غلط نکنم ، کار کار توست

به دار و ندارم نگاه کن ، که هیچ به جز عاشقی نماند