خاموش کاین گفت زبان دارد نشان فرقتی

بی رنگ نیک و رنگ بد توحید و یک تویی بود

ره رو مگو این چون بود زیرا ز چون بیرون بود

کی شیر را همدم شوی تا در تو آهویی بود

ور نی چو نان خاید فتی کی وقت نان گویی بود