سروی که در آشوب توفان ، سر خم نکرد از پا نیفتاد

رفتیم و مامن بی امان شد ، پر شور و شر نیم جهان شد

از فتنه انصار بیداد ، ای اصفهان ، ای اصفهان ، داد

در گیر و دار ترکتازی ، آموخت ما را سرفرازی

من کاج پیر استوارم ، از روزگاران یادگارم

حیران نظر دارد به کارم ، بیدی که می لرزد ز هر باد

بنیان کن اکوان دیوم ، در شعر می توفد غریوم