بنیان کن اکوان دیوم ، در شعر می توفد غریوم

سروی که در آشوب توفان ، سر خم نکرد از پا نیفتاد

من کاج پیر استوارم ، از روزگاران یادگارم

حیران نظر دارد به کارم ، بیدی که می لرزد ز هر باد

از هفتخوان خواهم گذشتن ، با کوله هفتاد و هشتاد