ستون به سقف تو میزنم، اگر چه با استخوان خویش

دوباره میسازمت وطن، اگر چه با خشت جان خویش

دوباره می بویم از تو گل، به میل نسل جوان تو

دوباره میشویم از تو خون، به سیل اشک روان خویش

دوباره یک روز روشنا، سیاهی از خانه میرود