دیده اش از دیده من میگریخت

اشک گرمی در دو چشمش حلقه بست

بر کلامش لرزه اندوه ریخت

تا نبینم در نگاهش یاس را

گفت : دیدی با زبان پاک ما

کینه توزی های آن تازی چه کرد؟

گفتمش : فردوسی پاکیزه رای