هرچند بنیانی دگررا، خودازنخستین بانیان بود

بخشید معنا را تکامل، چونان که بخشد غنچه را گل

زیراوجودش نیم دیگر، ازخطه نیم جهان بود

واگشتنش را دوست دارم، برتوبه حرمت می گزارم

اوماند و آن درهای بسته، با آن دل از جور خسته

درهرسخن باهرکلامی، هرخسته را تاب و توان بود

بافقر، صاحب جاه بودن، درکنج عزلت، شاه بودن