گذشتن چار فصل را ، قریب سیصد شمرده ام

در آن دو مشک سفید صاف، به سینه روستایی اش

چه نوش با شیر دایه بود ، که مایه از خضر برده ام؟

نه خضر، بل چون کلاغ پر ، به سبز و زرد و به گرم و سرد

غم عزیزان و دوستان - یکی به غربت، یکی به بند-

چنین نفس گیر مانده دیر ، چو بار سنگینی به گرده ام

نه یک نه دو، بل که بارها ، به سوگ یاران نشسته ام