نه یک نه دو، بل که بارها ، به سوگ یاران نشسته ام

گذشتن چار فصل را ، قریب سیصد شمرده ام

غم عزیزان و دوستان - یکی به غربت، یکی به بند-

چنین نفس گیر مانده دیر ، چو بار سنگینی به گرده ام

ز خیل مژگان به پشت دست ، سرشک خونین سترده ام

به قتل عام فجیع باغ ، کلام تلخم شهادتی است

نداده ام دسته گل به آب ، به خاک، اما، سپرده ام!