به قتل عام فجیع باغ ، کلام تلخم شهادتی است

چنین نفس گیر مانده دیر ، چو بار سنگینی به گرده ام

نه یک نه دو، بل که بارها ، به سوگ یاران نشسته ام

ز خیل مژگان به پشت دست ، سرشک خونین سترده ام

نداده ام دسته گل به آب ، به خاک، اما، سپرده ام!

اگر چه در چشم بد کنش ، سلاله سم و سوزنم

به سخت جانی، ولی، چو کاج ، به خاک خود پا فشرده ام