اگر چه در چشم بد کنش ، سلاله سم و سوزنم

ز خیل مژگان به پشت دست ، سرشک خونین سترده ام

به قتل عام فجیع باغ ، کلام تلخم شهادتی است

نداده ام دسته گل به آب ، به خاک، اما، سپرده ام!

به سخت جانی، ولی، چو کاج ، به خاک خود پا فشرده ام

به فسفرین استخوان خویش،هنوز کبریت می کشم

عدو مبادا گمان برد ، که چون شراری فسرده ام