به روز، دشمن یقین کند ، که گرگ را دوش خورده ام

به فسفرین استخوان خویش،هنوز کبریت می کشم

عدو مبادا گمان برد ، که چون شراری فسرده ام

من آن شبانم که گر شبی ، فغان بر آرم که آی گرگ!