بینند زخم و پیامش را، در مرگ، جان کلامش را

مرگ است و چیرگی خوابش، با گاهواره و لالایی.

آن زخم اگر به سخن آید، از مرگ او چه زیان زاید

او با کرانه که بگشاید، آغوش را به پذیرایی.

وان خط و حسن ختامش را، یعنی رسالت و زیبایی.