ز داوران بی ایمان چه جای شکوه ام کاینان

معطل اند این سرها که دفتری سخن بودند

مگر ببارد از ابری بر این جنازه ها اشکی

که مادران جدا مانده ز پاره های تن بودند

نه خصم ظلم و ظلمت ها که خصم ذوالمنن بودند