مرغ چو در بیضه خود بال و پری می نشود

میل تو سوی حشرست پیشه تو شور و شرست

بی ره و رای تو شها رهگذری می نشود

چیست حشر از خود خود رفتن جان ها به سفر

بیست چو خورشید اگر تابد اندر شب من

تا تو قدم درننهی خود سحری می نشود

دانه دل کاشته ای زیر چنین آب و گلی