تا مگر کاین پوستین را نو کند بنیاد

گویدم چون و نگوید چند

سال ها زین پیش تر در ساحل پر حاصل جیحون

بس پدرم از جان و دل کوشید

او چنین می گفت و بودش یاد

داشت کم کم شب کلاه و جبه من نو ترک می شد

کشتگاهم برگ و بر می داد