ناگهان توفان خشمی با شکوه و سرخگون برخاست

او چنین می گفت و بودش یاد

داشت کم کم شب کلاه و جبه من نو ترک می شد

کشتگاهم برگ و بر می داد

من سپردم زورق خود را به آن توفان و گفتم هر چه بادا باد

تا گشودم چشم، دیدم تشنه لب بر ساحل خشک کشفرودم

پوستین کهنه دیرینه ام با من