هم بدان سان کز ازل بودم

تا گشودم چشم، دیدم تشنه لب بر ساحل خشک کشفرودم

پوستین کهنه دیرینه ام با من

اندرون، ناچار، مالامال نور معرفت شد باز

باز او ماند و سه پستان و گل زوفا

باز او ماند و سکنگور و سیه دانه

و آن به آیین حجره زارانی