وز لبم جاری خروشان شطی از دشنام

و آنچه در وی هیچ نتوان دید

قله پستان موجی، ناف گردابی ست

من نشسته ام بر سریر ساحل این رود بی رفتار

زی خدای و جمله پیغام آورانش، هر که وز هر جای

بسته گوناگون پل پیغام

هر نفس لختی ز عمر من، بسان قطره ای زرین