همچو ماهی سویش اندازم

چینه دان شوم و سیری ناپذیرش هر دم از من طعمه ای خواهد

بازمانده، جاودان، منقار وی چون غار

من ز عمر خویشتن هر لحظه ای را لاشه ای سازم

سیر اما کی شود این پیر ماهی خوار؟

باز گوید: طعمه ای دیگر

اینت وحشتناک تر منقار