برگکی مغرور و باد آورده را ماند

کندویش را در فراموشی تکانده ست، آه می بینم

یاد دیگر نیست با او، شوق دیگر نیستش در دل

پیش این گلبوته ی ساحل

مات مانده در درون بیشه انبوه

بیشه انبوه خاموشی

پرسد از خود کاین چه حیرت بار افسونی ست؟