پیموده راه تا قلل دور دست خواب

بر یاد و یادگارش، آن اسب، آن سوار

بر بام و بر درختش، و آن راه و رهسپار

شب خاموش است و مردم شهر غبار پوش

در آرزوی سایه تری و قطره ای

رویای دیر باورشان را

کنده است همت ابری، چنانکه شهر