می نوردد بام را با گام های نرم و بی آوا

آنک آنک مرد همسایه

سینه اش سندان پتک دم به دم خمیازه و چشمانش خواب آلود

آمده چون بامداد دگر بر بام

ایستد لختی کنار دودکش آرام

او در آن کوشد که گوشش تیز باشد، چشم ها بیدار

تا نیاید گریه غافلگیر و چالاک از پس دیوار