ز انتظاری اضطراب آلود و طفلانه

در طواف جاویدیشان آن کبوترها

چون شوند از دیدگاهم دور و پنهان، تا که باز آیند

من دلم پرپر زند، چون نیم بسمل مرغ پرکنده

گردد کنده

مرد را بینم که پای پرپری در دست

با صفیر آشنای سوت