و آنچ بگفت ناید آن کز تو به جان عطا رسد

چشم کشید خنجری لعل نمود شکری

بو که میان کش مکش هدیه به آشنا رسد

سلطنتست و سروری خوبی و بنده پروری

نطق عطاردانه ام مستی بی کرانه ام

گر نبود ز خوان تو راتبه از کجا رسد

چرخ سجود می کند خرقه کبود می کند