با شبان روشنش چون روز

قصه غمگین غربت را

هان، کجاست

پایتخت این کج آیین قرن دیوانه؟

روزهای تنگ و تارش، چون شب اندر قعر افسانه

با قلاع سهمگین سخت و استوارش

با لئیمانه تبسم کردن دروازه هایش، سرد و بیگانه