بر به کشتی های خشم بادبان از خون

بر چکاد پاسگاه خویش، دل بیدار و سر هشیار

هیچشان جادویی اختر

هیچشان افسون شهر نقره مهتاب نفریبد

ما، برای فتح سوی پایتخت قرن می آییم

تا که هیچستان نه توی فراخ این غبار آلود بی غم را

با چکاچاک مهیب تیغهامان، تیز