نه اشکی، نه لبخندی، و نه حتی یادی از لب ها و چشم ها

اینجا که ماییم سرزمین سرد سکوت است

به الهامان سوخته ست، لب ها خاموش

زیراک اینجا اقیانوسی ست که هر به دستی از سواحلش

مصب رودهای بی زمان بودن است

وزآن پس آرامش خفتار و خلوت نیستی