نه پیشوازی بود و خوشامدی، نه چون و چرا بود

از لب گور پیش تر آمدن نتوانستند

باری ازین گونه بود

فرجام همه گناهان و بی گناهی

و نه حتی بیداری پنداری که بپرسد: کیست؟

زیرک اینجا سر دستان سکون است

در اقصی پرکنه های سکوت