در اقصی پرکنه های سکوت

نه پیشوازی بود و خوشامدی، نه چون و چرا بود

و نه حتی بیداری پنداری که بپرسد: کیست؟

زیرک اینجا سر دستان سکون است

سوت، کور، برهوت

حباب های رنگین، در خواب های سنگین

چترهای پر طاووسی خویش برچیدند