سوت، کور، برهوت

و نه حتی بیداری پنداری که بپرسد: کیست؟

زیرک اینجا سر دستان سکون است

در اقصی پرکنه های سکوت

حباب های رنگین، در خواب های سنگین

چترهای پر طاووسی خویش برچیدند

و سیا سایه دودها، در اوج وجودشان، گویی نبودند