چترهای پر طاووسی خویش برچیدند

در اقصی پرکنه های سکوت

سوت، کور، برهوت

حباب های رنگین، در خواب های سنگین

و سیا سایه دودها، در اوج وجودشان، گویی نبودند

باغ های میوه و باغ گل های آتش را فراموش کردیم

دیگر از هر بیم و امید آسوده ایم