گویا هرگز نبودیم،نبوده ایم

و سیا سایه دودها، در اوج وجودشان، گویی نبودند

باغ های میوه و باغ گل های آتش را فراموش کردیم

دیگر از هر بیم و امید آسوده ایم

هر یک از ما، در مهگون افسانه های بودن

هنگامی که می پنداشتیم هستیم

خدایی را، گرچه به انکار