در باغ آسمان و زمین، ما گیاه و او

آن نازنین که رفت

حقا چه ارجمند و گرامی بود

گویی فرشته بود نه آدم

گل بود، ماه بود

با من چه مهربان و چه دلجو، چه جان نثار

او رفت، خفت، حیف