ریخته دیری ست

با امید روزهای سبز آینده

خواهدم این سوی و آن سو خست؟

چون درختی اندر اقصای زمستانم

هر چه بودم یاد و بودم برگ

یاد با نرمک نسیمی چون نماز شعله بیمار لرزیدن

برگ چونان صخره کری نلرزیدن